Jezus zei:   'wie alles kent behalve zichzelf, mist alles'Thomasevangelie, logion  67الله محبة وشامل

DE VLUCHT VAN DE KRAAI

 

Ik veeg met een vaatdoekje het zadel van mijn fiets schoon.

 

Vorig jaar woonden de twee duiven nog in de boom. Ook zij lieten hun sporen na, maar het zijn vredebrengers, geen moordenaars. Hun nest werd op een mooie lentedag leeggeroofd en pa en ma duif werden uit de boom verdreven waar ze zolang ik me kan herinneren hebben gewoond. Omstreeks die tijd kwam ook onze puberzoon voor het eerst thuis met een zwart geverfde, gothic style kraaienvlerk voor zijn zwart omrande ogen, compleet met glimmende bijbehoren: een zilveren lip-perforatie en een neusring.

 

Mijn boom is niet eens zo hoog, daar hoort een fatsoenlijke kraai geen nest te bouwen.Verontwaardigd zag ik hoe deze ongewenste, schorre zwartrok ook nog familie aantrok, al even luidruchtig en brutaal.  Hij tolereerde echter geen andere nesten in zijn boom, alleen wat gezelschap om mee te bekvechten en te roddelen. Ik ben geen dierenbeul, dus liet ik ze maar begaan, al miste ik het duivenpaar.

Voor hen in de plaats verscheen echter plotseling een eenden koppel, wat mijn vijver had uitgezocht als recreatieplek en misschien ook wel als broedplaats. Toen het wijfje eieren legde onder een dichte struik naast de vijver, vond ik dat prachtig en ik dacht er niet aan dat er iets kon gebeuren. Katten zijn er niet in onze buurt. Toen wist ik nog niet dat kraaien jonge eendjes aten. De eieren kwamen uit en produceerden een nageslacht van zes donzige jonge eendjes, die zacht piepend op de vijver dreven en zo nu en dan de oever beklommen. Pa eend was inmiddels weer vertrokken. Hij had zijn taak verricht en vond het welletjes zo.

 

Vorige week vond ik drie paar piepkleine zwemvliesjes en snaveltjes. Het kraaiengespuis had alleen de zachtste delen verorberd en de rest achteloos over het gras verspreid. De moeder eend was met de rest van haar gebroed vertrokken, naar een veiligere haven.

 

Nu was het gedaan met mijn tolerantie. Ik wilde geen kraaiennest meer in mijn tuin. Rekening houdend met eventueel jonggebroed, was ik zelfs zo fatsoenlijk om het nest te inspecteren op nageslacht of eieren, voordat ik het verwijderde. Ik zette een ladder tegen de boom en keek met behulp van een spiegel die ik aan een stok had gebonden in het nest. Leeg. Nu nog wel. Ik haalde de bezem uit de schuur, klom naar boven en rekte me uit. Ik kon net met de borstel van de bezem het nest eruit wippen. Een paar flinke stoten en… HOERA! Het nest lag onder de boom. Hij gaf geen kik, ik hoorde alleen zijn gefladder. Waarschijnlijk ging hij zich beklagen bij zijn soortgenoten.

Diezelfde dag nog was mijn fietszadel volgescheten en de dagen daarna ook. Het was geen toevallig poepje, maar een welbewust offensief met grof geschut. Mijn fiets staat altijd tegen de stam van de boom waar hij regeert en zijn bezoek ontvangt. Bovendien was er alweer een begin gemaakt voor een nieuw nest, zag ik toen ik het gebladerte boven mij inspecteerde. Ik wist dat ie naar me zat te loeren, al zag ik hem niet. Hij wachtte af wat mijn volgende zet zou zijn.

 

Vandaag heb ik een extra wapen. In de takken van de boom hang ik een verfomfaaid uitziende dooie kraai. Van een boer gekregen. Met sadistisch genoegen hoor ik zijn schorre protest vanuit het gebladerte. Hij klapwiekt in paniek het gebladerte uit en neemt de vlucht.

 

Die avond komt mijn zoon thuis zonder oogmake-up, met gemillimeterd haar.

‘Had er geen zin meer in, mam.’

 

Maak simpel je website Eigen site maken